Old mama

Liza liet het zich per ongeluk ontvallen: dat haar blog zo boomde. Ze zat het aan collega’s te vertellen op een congres. Ik begreep al snel, stiknieuwsgierig als ik ben, dat het over iets ging wat ze op de een of andere manier niet aan mij wilde vertellen. ‘Waarover gaat die blog dan?’ ‘Over bevallen enzo.’ Ze was stomverbaasd over de hoeveelheid views. ‘Waar staat die blog dan?’ zeurde ik door. ‘newmama.nu’, mompelde ze en ik trok natuurlijk direct mijn telefoon. ‘Ga je die nu hier lezen?’ vroeg ze ontzet. Onze hippe webliza dacht werkelijk dat ik zou wachten tot vanavond als ik in alle rust op de bank haar blog kon lezen. Waar zou het aan liggen? Dat ik de 50 gepasseerd ben, of dat ik haar leidinggevende ben, aan wie ze zich liever niet al tietenworstelend wilde tonen? Dacht ze dat ik niet opgewassen zou zijn tegen een levensechte beschrijving van een bevalling? Tamelijk benepen voor een ruimdenkende 30’er dacht ik bij mezelf.
’t Was spijtig voor haar, maar ik las de blogs tijdens een saai praatje tussen de andere collega’s. Ze zat naast me naar adem te happen. ‘Ik schrijf wel grof hoor… ‘ steunde ze.

Wat zou die kloof tussen oude en nieuwe mama’s toch zijn? Alsof ik me de tietenmaffia en de ‘onderkant’gluurders (‘Mag ik u even toucheren… ik moet er nog een voor mijn examen.’) niet meer kon herinneren. Alsof het 25 jaar geleden een feest was toen de kokosnoot mijn lichaam verliet. En alsof het in de jaren ‘90 leuk was om de verloskundige schichtig je poep te zien wegpoetsen. Ja, Liza, het was in 1990 al dolletjes om nooit te vergeten. In 1835 ook al trouwens. Dus laat die heerlijke stukjes van je ook maar aan oude mama’s lezen. Hebben die ook wat.

liza-een-bevalling-om-nooit-te-vergeten-echt-niet/

 

Posted in Column | Reageren uitgeschakeld